سکوت بشکن،
سخن بگو ....
سخن بگو و بیارای این مردگی سنگین را با ضجه های شبانه ات.
بیا فریاد کن،
بیا قسمت کن این سهم کوچک بودنت را.
سکوت بشکن،
بگذار دستان باد پیکر عریانت را ببوسد
ببوید...
فریاد کن،
بگذار تب شهوت در خنکای صبح بسوزاند پرده های شرم را.
سخن بگو،
بیا قسمت کن این تن آگنده از درد را...
بیا!
بیا تا سرخی لب های آسمان کبود نشدست و دستانمان در سبکی قاصدک ها گم....
بیا سخن بگو!